Francis Bacon: “Three Studies for the Base of a Crucifixion”(detail)

De kop van de figuur is verwrongen in een schreeuw van een verschrikkelijke intensiteit. Bacon schilderde meerdere schreeuwen, maar geen één kan tippen aan de impact van deze. Het is de schreeuw van een gemarteld wezen op het moment dat ie geraakt wordt. Het slachtoffer is ongetwijfeld Bacon zelf. Hij was erg bezig met masochistische rituelen en veel van zijn beelden zijn niets anders dan herinneringen aan het pijnlijk erotische.

coma

Michel Leiris en Francis Bacon

Jean Paulhan was hoofdredacteur van de NRF en bracht in de jaren 30 en 40 veel vernieuwing tot stand in de Franse literaire kritiek en moedigde ook veel jonge, onconventionele schrijvers aan, waaronder Artaud, Caillois, Leiris, Michaux, Ponge en Queneau tot en met gevestigde namen als Rilke- allemaal schrijvers die het aanzicht van de literatuur zouden veranderen.

d'O

klassiek

Op een herfstige avond wordt O, een jonge vrouw, door haar minnaar René naar een kasteel buiten Parijs gebracht. Geboeid en geblinddoekt wordt zij op de eerste avond van haar verblijf door vier mannen - waaronder haar minnaar - genomen. Uit liefde voor René ondergaat zij vrijwillig weken lang allerlei sadistische kwellingen.
Net als Sades “Justine” en Henry Millers “Sexus” geldt het verhaal van O tegenwoordig als een literair-pornografische klassieker. Pauline Réage heeft met haar roman overheersing en onderwerping als erotisch taboe uit de obscuriteit gehaald.

L’Histoire

verboden

Olympia Press was een Parijse uitgeverij, begonnen in 1953 door Maurice Girodias. Ze publiceerde een mix van erotische romans en avant-garde literatuur, en is beroemd geworden door de eerste druk vanVladimir Nabokov's Lolita.
94 Olympia Press uitgaven werden uitgegeven onder de imprint "Traveller's Companion" books, meestal met alleen maar tekst op het altijd groene omslag.
Ze publiceerde verder o.a. “A Tale of Satisfied Desire”(Histoire de l'Oeil) van Georges Bataille; “ The story of O“(l’Histoire d’O) van Pauline Réage.

reus

Jonatahn Swift: “Gullivers Travels”

Boeken hebben door de eeuwen heen een grote bedreiging gevormd voor staatshoofden en kerken. Pausen, dictators, puriteinen hebben allemaal om verschillende redenen een banvloek uitgesproken over het geschreven woord.

Verleiding

Felicien Rops: “La tentation de Saint-Antoine”,

Gustav Flaubert : “La tentation de Saint-Antoine”, De verzoeking van de heilige Antonius, waarin de nachtzijde van het bestaan aan de orde komt.
Op een nacht krijgt de heilige Antonius te kampen met verscheidene verleidingen. Antonius wordt namelijk door de duivel, die in verschillende gedaantes verschijnt, bestookt met filosofische en godsdienstig hallucinaties. Inspiratiebron voor dit verhaal is het gelijknamige schilderij geweest.

zwart zaad

Felix Vallotton: “La tentation ou l’argent”

Massieve zwarte vlakken kunnen in een compositie fataal zijn. Als het gedachteloos wordt gebruikt lijkt het luiheid, wanneer het echter geraffineerd gebeurt kan het o zo mooi zijn. Ondanks z’n onevenwichtige compositie ziet het er hier perfect uit.

Intermedzo

"Ed" (sign) is fabricated from MDO, and layered, then decorated with vinyl and router cut acrylic. The independent letters are also precision routed and mounted without a common background for a clean, professional look.

Ed ode: “Simply Ed”:

Is Ed gered of
Reddeloos verloren?

“Ed's Cantina has gone GREEN!
Here at Ed’s Cantina & Grill…We recycle all that we can. For us; this includes paper, plastic, aluminum and glass.”

paniek

Pan

Het tijdschrift PAN, dat in Berlijn werd uitgegeven tussen 1895 en 1900 wordt beschouwd als één van de belangrijkste woordvoerders van de Art Nouveau in Duitsland. Het tijdschrift publiceerde vele illustraties van bekende en onbekende jonge internationale kunstenaars, zoals Franz von Stuck, Max Klinger en Felix Vallotton. Evenals het tijdschrift “Jugend” was PAN kritisch ten aanzien van het artistieke beleid van Duitsland onder Wilhelm.

outsider

Knut Hamsun

De eerste vier delen van Bob Evers zijn in de gevangenis geschreven. Willy van der Heide was een pseudoniem voor Willem van den Hout die na de oorlog drie jaar gevangen heeft gezeten vanwege collaboratie met de Duitsers. Veroordeeld is hij nooit, maar zijn gedrag tijdens de oorlog werd wel ‘zeer laakbaar’ geacht.