Francois Villon begon zijn liederlijke carrière als studentenleider, eentje die vreugde vond in het tergen van de Parijse politiemacht en het verslepen van grensstenen om met de adellijke orde en de burgerlijke eigendomsrechten de draak te steken.

"Hij is mijn heerser noch mijn herder,
ik ben geen dank aan hem verplicht,
geen trouw, geen eerbetoon en verder
ben ik zijn teefje noch zijn nicht."

Thefa: “Ready There”

De jonge kunstenaar Thefa maakt vooral een maatschappelijk statement met zijn nieuwste werk. ”Het appelleert aan de economische crisis en het failliet van onze consumptiemaatschappij”.
Het is een renaissancistisch werk. Volgens de kunstenaar is het hoog tijd voor een wedergeboorte. De plek(die niet bekend gemaakt zal worden) is in het vrije veld nabij een kruising van twee belangrijke wegen.
Was er al het begrip ‘Ready Made”, dit is een veelzeggende variant: het was niet reeds gemaakt, het was er al.

“Preliminaires” doet denken aan de sfeer rondom de cafés en bistros van de linkeroever van Parijs. Wat niet verwonderlijk is als je bedenkt dat het is geïnspireerd door het boek “De mogelijkheid van een eiland” uit 2005. Iggy was gevraagd om wat songs te schrijven voor een documentaire over het leven van de schrijver Michel Houellebecq.

Andy Warhol bedacht het uiterlijk van Debbie Harry: geblondeerd en slechts gekleed in een wit t-shirt en onderbroekje. Het eerste album, getiteld Blondie, speelde sterk in op het punk-ethos.

Vivienne Westwood: Punk shoes

Punk: In de jaren zeventig begon Vivienne Westwood deze scene vanuit haar winkel SEX in Londen te definiëren en te promoten.

Douglas Coupland : "penguinart" (collage)

Schrijver/beeldhouwer Coupland ziet nog maar weinig lolligs in de laat-twintigste-eeuwse cultuur. “Een individu is een kijkcijfer, een nummer in een opiniepeiling. Je wordt niet meer opgeroepen om deel uit te maken van de samenleving, maar om een das te dragen en productief te zijn. De hele wereld is een angstaanjagend commerciële plek aan het worden.''

Toen het pocketboek op de markt kwam, werd er geschimpt dat dit toch werkelijk geen echt boek meer genoemd kon worden. Met zo'n slappe kaft en goedkoop papier. Maar precies dat hield de kracht van de pocket in: een pocketboek is goedkoop, gemakkelijk mee te nemen, niet erg kwetsbaar, klein en licht van gewicht. Soldaten namen pockets mee in de plunjezak en scheurden de pagina eruit als ze hem gelezen hadden. Het pocketboek voelt aan als een wegwerpboek. Er is niets sacraals aan.

Eric Gill

Op de meeste computers is het font Gill Sans geïnstalleerd, een letter zonder schreef (sans serif).
Toen het lettertype in 1928 verscheen, aanvankelijk bestaande uit enkel hoofdletters, werd het al snel wijdverbreid toegepast, waaronder steeds meer door de Engelse LNER-spoorwegen voor haar huisstijl; op naamplaten van locomotieven, borden van stationsnamen, menukaarten van stationsrestauraties, tijdschema's en advertenties.
Andere toepassingen waren de paperbacks van Penguin Books vanaf 1935.
In de jaren '70 en '80 werd Gill Sans gebruikt op wegwijzers en verkeersborden in de voormalige DDR.

De laatste jaren van z’n leven werd de faam van Bodoni internationaal, hij werd geëerd door de paus en ontving een pensioen van Napoleon Bonaparte.
Deze faam strekt zich uit tot in de 21e eeuw: bijna alle Windows computers zijn voorzien van het lettertype Bodoni.

Er zijn mannen die een baard dragen omdat ze daarmee vertrouwen willen uitstralen om daar vervolgens munt uit te slaan. ... voorbeelden zijn van Rossem en de Italiaanse schrijver Umberto Eco.

De eerste biografie over Eco heette “Het labyrint van de wereld” en handelt over de vele facetten van de persoon Eco: de loopbaan van een homo universalis: een groot en kunstig bouwwerk van boeken dat de kennis en de geheimen van de wereld omvat.