Francesco Francia: “Lucretia”

Het verhaal gaat dat Francia overleed uit verdriet na het zien van Rafaels St. Cecilia omdat zijn eigen werk daarbij ouderwets en minderwaardig afstak.

Meester van het Heilige Bloed: “Lucretia”

Lucretia was volgens de Romeinse overlevering de vrouw van Lucius Tarquinius Collatinus. Zij stond bekend om haar schoonheid en nog meer om haar deugdelijkheid.
Tijdens de belegering van Ardea, gingen de zonen van koning Lucius Tarquinius Superbus en hun metgezellen, waaronder Tarquinius Collatinus, naar Rome om te controleren of hun vrouwen zich tijdens hun afwezigheid wel fatsoenlijk gedroegen. De mannen troffen de schoondochters van de koning aan op een weelderig festijn terwijl Lucretia in huis werd aangetroffen te midden van haar dienstmaagden met wie ze wol aan het spinnen was. Sextus Tarquinius Superbus, een van de koningszonen, ontstak bij de aanblik van Lucretia's schoon- en kuisheid in een ongeoorloofde begeerte naar haar.
Toen hij als gast in het huis van Tarquinius Collatinus verbleef, onteerde hij Lucretia met geweld, waarmee hij twee misdaden in een keer beging (zowel tegen een Romeinse dame, als tegen de wetten van de gastvrijheid).
Nadat Sextus Tarquinius was vertrokken, liet Lucretia haar vader en haar echtgenoot bij zich komen . Nadat zij over de schanddaad van de prins aan haar echtgenoot en vader had verteld en hen opdroeg haar te wreken, pleegde ze zelfmoord met een mes dat ze onder haar kledij had verborgen gehouden.

Jan Steen: “de Schoolmeester”

Gerard Boedijn: Vijf epigrammen - naar den schoolmeester, voor harmonie- of fanfareorkest, opus 126

Het werk bestaat uit vijf korte delen. Telkens geeft hij enkele regels uit het gedicht van "De Schoolmeester" als ondertitel.
Deel 5: Het Paard - Galop brillante - Tempo giusto

“Zoo lang als een paard zoo mooi galoppeert, wordt hij nu en dan op een harddraverij getracteerd.”

Wáár kan een sportief paard van standing grotere triomfen vieren dan op een harddraverij?
Vandaar: tempo, dynamiek, ritmiek, bellen, zweep en verder nog al het briljante wat des galops is.

Frank Westerman: “Dier, bovendier”

Schrijver Frank Westerman is dertien jaar oud als hij in een manege in Drenthe voor het eerst met een lipizzaner paard wordt geconfronteerd. Conversano Primula heet het paard, het is het eerste lippizaner paard dat in Nederland is ingevoerd, de Koninklijke Stallen buiten beschouwing gelaten. Als hij van de eigenaar het paard mag aanraken, zegt de eigenaar: “Als je een lipizzaner aanraakt, dan raak je geschiedenis aan.” De lipizzaner is de overtreffende trap van het paard. Van alle rassen is hij de menselijke macht het dichtst genaderd. Dat besef dringt tot hem door als hij op de televisie ziet dat Ronald Reagan bij zijn beëdiging in 1980 lipizzaner paarden laat opdraven. Waarom wordt juist dit paardenras op een voetstuk geplaatst?

Marlies Dekkers ontwierp een lingerie serie genaamd ” Lippizaner”; de inspiratie voor deze witte serie is afkomstig van de dansende witte hengsten uit de beroemde Spaanse paardrijschool in Wenen.

Franz Marc: “Paard in Landschap”

“Der Blaue Reiter”, waartoe Marc behoorde, was een kleine groep gelijkgestemde kunstenaars in Duitsland, die van ongeveer 1911 tot 1914 bestond.

Marc ontwikkelde een kleurensymboliek . Zo stond blauw bijvoorbeeld voor "het mannelijke principe, stug en geestelijk" en geel voor "het vrouwelijke principe, zacht, vrolijk en zinnelijk.

R.B. Kitaj : "Mijn Vader" (met paard)

Kitaj:(klik hier)

"For me, books are what trees are for the landscape painter,"

“Some books have pictures and some pictures have books.”

Roel Wildeboer: Landschap

“Roel Wildeboer, geboren in Meppel, was een van de Meppeler schilders die tientallen jaren van zijn kunst heeft kunnen leven en met schilderen zijn brood heeft kunnen verdienen.
Vanaf 1940 was hij kunstschilder van beroep, en wel een die zijn mogelijkheden kende en zich daar niet buiten waagde. Door de jaren heen behield hij zijn eigen stijl; realistisch werk in doorgaans warme, krachtige kleuren en bleef hij bij zijn eigen onderwerpkeuze, landschappen – vriendelijke bos- en watergezichten, en stillevens met bloemen en vruchten.
Wildeboer stapte met een goede moed en blij van zin door het leven. Een optimistische levenshouding die men terugvindt in zijn werk; kleurige schilderijen met weiden, sloten, bosranden bloemen en vruchten.
Naast schilder was hij ook een niet onverdienstelijk schrijver en dichter, die regelmatig publiceerde in de Gooi en Eembode. Veel van zijn gedichten werden in de jaren 50 op muziek gezet en gezongen tijdens uitzendingen van de NCRV-steravonden.
Wildeboer had een scherp opmerkingsvermogen en was niet ongevoelig voor sfeer ”.

standbeeld

“Poetry is a way of taking life by the throat. “

Robert Frost

“De materiële substantie van een beeldhouwwerk kan natuurkundig, scheikundig, enzovoort worden geanalyseerd, maar dan begrijp je nog niet wat dit beeldhouwwerk is, want het is wat het betekent. Die betekenis geldt en wordt gerealiseerd door een ieder die dat beeldhouwwerk niet opvat als een hoop stenen maar als kunst.”

Rüdiger Safranski: "Heidegger en zijn tijd"

standbeeld Catullus

“Als ik niet meer van jou hield dan van mijn eigen ogen,
mijn allerbeste Calvus, zou ik jou om dat rotcadeau
haten met een haat als voor Vatinianus:
want wat heb ik gedaan of wat heb ik gezegd,
waarom jij mij met zoveel dichters akelig om zeep hielp?
Mogen de goden vele rampen geven aan die cliënt,
die jou zoveel goddeloos tuig heeft toegestuurd.
Maar als meester Sulla - dat vermoed ik namelijk -
jou dit nieuwe en exclusieve cadeau geeft,
dan vind ik het niet erg, maar best en fijn,
dat jouw inspanningen niet voor niets zijn.
Grote goden, (wat) een afgrijselijk en vervloekt boek,
dat jij zeker naar jouw Catullus
hebt gestuurd, om hem meteen de pijp uit te laten gaan,
op de dag van de Saturnaliën, de beste van de dagen!
Nee nee, zo makkelijk kom je hier niet van af, slimmerik:
want als het licht wordt, ren ik naar de dozen
van de boekverkopers, verzamel de Caesiussen, Aquinussen,
Suffenus, alle vergif,
en deze straffen zal ik jou terug cadeau doen.
Jullie intussen, de groeten, weg van hier,
daarheen, vanwaar jullie je kwalijke voet brachten,
last van deze tijd, slechtste dichters.”

Juan Gris: “Boek, pijp en glas”

In het kubisme wordt gebruikgemaakt van verschuivende standpunten. Een tafel kan vanuit verschillende hoeken worden bekeken. Van bovenaf als men staat, vanaf de zijkant als men zit, of van onderaf als men iets van de vloer wil oppakken. Kubisten proberen dit in een schilderij te verwerken. Het is ook een manier waarop we de werkelijkheid waarnemen: ik zie voorwerpen in de etalage, iemand loopt tussen mij en de ruit door, ik zie mezelf en anderen in de ruit weerspiegeld, en dat alles wisselt in een snel tempo. In de film wordt het al gauw de gewoonte om standpunten te wisselen.
Waarnemen in fragmenten.